آستان جانان


عارف حق بین گر عارف حق بینی چشم از همه بر هم زن چون دل به یکی دادی، آتش به دو عالم زن هم نکته‌ی وحدت را با شاهد یکتاگو هم بانگ اناالحق را بر دار معظم زن هم چشم تماشا را بر روی نکو بگشا هم دست تمنا را بر گیسوی پر خم زن هم جلوه‌ی ساقی را در جام بلورین بین هم باده‌ی بی‌غش را با ساده‌ی بی غم زن ذکر از رخ رخشانش با موسی عمران گو حرف از لب جان بخشش با عیسی مریم زن حال دل خونین را با عاشق صادق گو رطل می صافی را با صوفی محرم زن چون ساقی رندانی، می با لب خندان خور چون مطرب مستانی نی با دل خرم زن چون آب بقا داری بر خاک سکندر ریز چون جام به چنگ آری با یاد لب جم زن چون گرد حرم گشتی با خانه خدا بنشین چون می به قدح کردی بر چشمه‌ی زمزم زن در پای قدح بنشین زیبا صنمی بگزین اسباب ریا برچین، کمتر ز دعا دم زن گر تکیه دهی وقتی، بر تخت سلیمان ده ور پنجه زنی روزی، در پنجه رستم زن گر دردی از او بردی صد خنده به درمان کن ور زخمی از او خوردی صد طعنه به مرهم زن یا پای شقاوت را بر تارک شیطان نه یا کوس سعادت را بر عرش مکرم زن یا کحل ثوابت را در چشم ملائک کش یا برق گناهت را بر خرمن آدم زن یا خازن جنت شو، گلهای بهشتی چین یا مالک دوزخ شو، درهای جهنم زن یا بنده‌ی عقبا شو، یا خواجه‌ی دنیا شو یا ساز عروسی کن، یا حلقه‌ی ماتم زن زاهد سخن تقوی بسیار مگو با ما دم درکش از این معنی، یعنی که نفس کم زن گر دامن پاکت را آلوده به خون خواهد انگشت قبولت را بر دیده‌ی پر نم زن گر هم دمی او را پیوسته طمع داری هم اشک پیاپی ریز هم آه دمادم زن سلطانی اگر خواهی درویش مجرد شو نه رشته به گوهر کش نه سکه به درهم زن چون خاتم کارت را بر دست اجل دادند نه تاج به تارک نه، نه دست به خاتم زن تا چند فروغی را مجروح توان دیدن یا مرهم زخمی کن یا ضربت محکم زن آلبوم بوی باران با صدای استاد محمد رضا شجریان با کلامی از فروغی بسطامی آهنگساز و تنظیم آقای یوسف زمانی فروغی بسطامی 1213- 1274 میرزا عباس بسطامی متخلص به «فروغی» فرزند آقا موسی، متولد 1213 در عتبات(کربلا یا نجف) است. او در ساری اقامت داشت. روزگاری نیز در خدمت فتحعلیشاه بود. فروغی، فتحعلیشاه، محمد شاه و ناصرالدین شاه را مدح كرد و در چند غزل نیز ابیات ناصرالدین شاه را تضمین كرد. وی مدتی را نیز در كرمان در خدمت حسنعلی میرزا شجاع السلطنه– كه حامی «قاآنی» نیز بود– گذراند و همین شاهزاده تخلص «فروغی» را، به مناسبت لقب فرزندش، فروغ‌الدوله، به او داد. فروغی به مجلس عرفا گرایش داشت و قسمت بزرگ عمر خود را به ریاضت و درویشی و گوشه‌نشینی گذراند. هنر فروغی در غزل‌سرایی است و روش حافظ و سعدی را در غزل برگزیده است. غزلیات او در نزد معاصرانش نیز زبانزد بود. دیوان فروغی را تا بیست هزار بیت گفته‌اند. غوغای ستارگان (با ترانه ای با صدای بانوپروین ) در کلک خیال انگیز http://www.aaahoo.blogfa.com/post-149.aspx
2 نوشته شده در شنبه چهاردهم بهمن 1385ساعت 1:5 قبل از ظهر توسط سیاوش تی \|